|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
Boeken |
te koop op bol.com (klik op de
links) |
| |
|
|
|
| |
|
Titel en auteur |
Recensie of boekbeschrijving |
| |
 |
Je
verdriet voorbij
Diekstra,
R.
G.
MacEnery
|
Ruim tien jaar oud is dit boek, dat een opvallende
rol speelde bij de plagiaatbeschuldiging die leidde tot Diekstra's
vertrek als hoogleraar psychologie. Deze herziene uitgave vermeldt
twee auteurs en is in grote lijnen gelijk aan vorige drukken.
Zelfmoord heet nu zelfdoding, de feitelijke gegevens zijn geactualiseerd
en de bladspiegel oogt royaler. De kracht van het boek is onveranderlijk
dat het zich rechtstreeks richt tot jongeren met gedachten over
c.q. plannen voor zelfdoding. Het is een open en confronterend
boek dat duidelijk het oogmerk heeft om zelfdoding van jongeren
te voorkomen zonder het onderwerp te demoniseren of onbespreekbaar
te verklaren. Of de auteurs altijd de juiste toon aanslaan,
is moeilijk te beoordelen. Zeker is dat zij een serieuze poging
doen om openhartigheid en hulpverlening te combineren. Gelet
op de peilloze eenzaamheid van jongeren met suicidale gedachten
is het toe te juichen dat een uitgave als deze probeert hen
te bereiken en voor het leven te behouden. Ook belangrijk voor
ouders, leerkrachten en hulpverleners. Vanaf circa 14 jaar. |
| |
|
|
| |
 |
Sterven op verzoek
Corrie Koppedraijer & Ina Versteeg
|
Wanneer een mens ondraaglijk lijdt, maakt hij
de balans op van zijn leven. Sommigen vechten tot het bittere
eind, anderen doen een beroep op een arts om hen te helpen
bij het beëindigen van hun leven. Een verzoek om euthanasie
of hulp bij zelfdoding is het resultaat van een doorleefd
proces, waarin zeggenschap over het eigen leven centraal staat,
soms vol twijfel, dikwijls met pijn en verdriet. De wens om
te sterven wordt niet alleen ingegeven door het ongeneeslijk
ziek zijn, of door het niet meer aanvaarden van medische behandelingen.
De wens om te sterven wordt in de eerste plaats ingekleurd
door de wijze waarop iemand in het leven staat, door zijn
levensbeschouwing. De uitspraak' Ik wil dood' gaat vergezeld
van de vraag 'Mag ik mijzelf (laten) doden', en daaraan gekoppeld'
Mag ik een ander (moreel) belasten met mijn dood?' 'In negen
indrukwekkende en ontroerende portretten komt het bewuste
afscheid van het leven tot uiting. Negen mensen vertellen
over hun leven, hun ziek zijn, hun lijden en de zin daarvan,
hun levensbeschouwing en de rol hiervan bij hun wens om te
sterven. In elk verhaal komt ook de rol van de arts ter sprake.
Verleent hij medewerking? Hoe wordt hij bij het stervensproces
betrokken? Hoe praten arts en stervende, én nabestaanden,
met elkaar over de naderende dood? Of wordt er niet gesproken?
Eén ding hebben de negen gemeen: er is nooit lichtzinnig
gesproken over doodgaan en afscheid nemen van het leven. |
| |
|
|
|
| |
 |
Als
de dood voor de dood?
Ton Vink
|
Alhoewel het taalgebruik van de schrijver helder
en eenvoudig is, valt dit boek toch onder de noemer 'moeilijk'.
Want het onderwerp 'hulp bij zelfdoding', behandeld door een
filosoof, die ook psychologie, godsdienstwetenschappen en geschiedenis
studeerde, is nogal een heet hangijzer. En bovendien moet de
lezer toch ook wel kunnen meegaan (lees: wat kennis hebben van
filosoferen, het denken erin). Dit is niet het eerste boek dat
over het onderwerp wordt geschreven en waarschijnlijk nog lang
niet het laatste. Waarover het vooral gaat hier: de enige, die
kan beslissen over het willen blijven leven of mogen sterven,
is de mens van wie het leven is. Iemand mag nooit beslissen
dat een ander verplicht moet blijven leven. En daarom moet hulpverlening
bij een gevraagde zelfdoding uit de strafzone worden gehaald.
Dat is de voornaamste tendens van dit boek. De schrijver die
in zijn dagelijks leven te maken heeft met mensen met een doodswens,
pleit voor ieders zelfbeschikkingsrecht en doet dat aan de hand
van zijn ervaringen als suicidecounselor en een terugblik in
de geschiedenis van dit probleem. Een boek voor betrokken hulpverleners
met de juiste begeleiding. |
| |
|
|
|
| |
 |
Denken over dood
Ton
Vink
|
De auteur van dit boekje, filosoof en begeleider
van mensen met voornemens tot zelfdoding, zet met gedrevenheid
uiteen hoe weinig wij weten over de dood, over bijna-dood-ervaringen
en reincarnatie. Zelfs de uitspraak 'dood is dood' suggereert
een zekerheid die onbewijsbaar is. Wat voor hem wel vast staat,
is dat mensen de mogelijkheid en het recht hebben hun eigen
levenseinde in regie te nemen, inclusief zelfdoding als (soms)
invoelbare en altijd te respecteren keuze. Met kracht kiest
hij dan ook positie tegen justitie en sommige medici die de
zelfgekozen dood willen plaatsen onder controle van artsen
en willen beperken tot lichamelijk zieke mensen zonder kansen
op genezing. Het boekje is een pleidooi voor de erkenning van
het zelfbeschikkingsrecht van mensen met betrekking tot de
eigen dood, een pleidooi ook voor ruimte om dergelijke mensen
adequaat te begeleiden. De praktische toespitsing van dit boekje
raakt aan het bredere thema van euthanasie, maar probeert dit
thema tevens inhoudelijk te verleggen. |
| |
|
|
|
| |
 |
En
hoe nu verder ...? |
Als iemand die je lief is je verlaat door zelfdoding,
stormen er velerlei gevoelens op je af: ontsteltenis, medelijden,
boosheid. Waarom ging hij of zij weg? Dit kan niet waar zijn!
Ik voel me in de steek gelaten! Ben ik tekort geschoten? Had
ik het kunnen voorkomen? Waar is hij of zij nu? Hoe kom ik dit
ooit te boven?! De Stichting Dr Elisabeth Kübler-Ross heeft
twaalf nabestaanden na zelfdoding bereid gevonden iets op papier
te zetten over hun verwerkingsproces, met het doel door hun
ervaringen anderen te helpen. Aan het woord komen, ouders, echtgenoten,
familieleden, vrienden, enzovoort. Ieder benadert het verwerkingsproces
vanuit zijn of haar eigen standpunt. Een boekje waar mensen
die geconfronteerd zijn met een dergelijk onbegrijpelijk en
smartelijk verlies, moed uit kunnen putten om zelf verder te
gaan. Buitenstaanders zullen meer begrip krijgen voor de specifieke
problemen van nabestaanden, Het kan hen helpen hun houding te
bepalen en de juiste (ant)woorden te vinden. |
| |
|
|
|
| |
 |
Ik
wou dat ik dood was
Anouche Adams
|
Anouche Adams had gedurende meerdere jaren te
kampen met een ernstige neiging tot zelfdoding. Een aantal plannen
werd door haar met ijzingwekkende precisie uitgevoerd, maar
ze mislukten steeds op het laatste moment. Ik wou dat ik
dood was, is allerminst een handleiding over de verschillende
manieren waarop je een eind aan je leven kunt maken. Het is
de bedoeling van de auteur om zowel mensen die suïcide
overwegen, maar ook hun partners en de mensen in hun omgeving
goed en ondubbelzinnig te informeren over wat signalen en pogingen
tot zelfdoding in feite betekenen, hoe je er het best mee omgaat
en hoe serieus ze dienen te worden genomen. Zelfdoding wordt
beschreven als een proces dat vaak wel - maar soms ook niet
- nog kan worden gestopt. Daarnaast stelt de auteur uitdrukkelijk
dat ook nabestaanden slachtoffers zijn. Daarom wordt ook aan
hen in dit boek ruim aandacht geschonken. |
| |
|
|
|
| |
 |
Zelfdoding
bij psychiatrische patienten
M.
Kabela |
De
suïcide van een patiënt wekt buitengewoon veel
emoties op bij de achterblijvers, zowel bij directe naasten
en familie, als bij behandelaren. In het eerste deel van
Zelfdoding bij psychiatrische patiënten doet psychiater
Mirek Kabela verslag van een literatuuronderzoek naar suïcide.
Achtereenvolgens bespreekt hij de epidemiologie, politiek-maatschappelijke
factoren, kansen op suïcides bij verschillende psychiatrische
beelden, mogelijke oorzaken, biologische basis en preventie.
In het tweede deel komt een aantal psychiaters aan het woord.
In open en eerlijke bewoordingen doen zij verslag van hun
ervaringen en reacties op zelfdoding van patiënten.
Naast overwegingen tijdens de behandeling beschrijven zij
ook hun gedachten naderhand. De verslagen zijn stuk voor
stuk zeer oprecht en getuigen van de enorme impact van de
zelfdoding van een patiënt. |
| |
|
|
|
| |
 |
Verdriet,
dood en geloof
C.S.
Lewis |
De Britse schrijver C.S. Lewis (1898-1963) is
behalve door de 'Narnia'-boeken bekend geworden door de originele
manier waarop hij zijn (christelijke) visie op deze wereld en
haar samenleving in veel boeken onder woorden bracht. Daarbij
kenmerkten zijn publicaties zich altijd door een bijzonder persoonlijke
aanpak vanuit zijn eigen geloofsbeleving. Ook dit boekje vertoont
die trekken, maar hier nog sterker op zijn persoonlijke situatie
toegespitst: het zijn dagboekfragmenten uit de tijd vlak na
het overlijden van zijn vrouw. In korte notities gaf hij impressies
van zijn verwerking van dat verdriet. Op deze manier is de lezer
in staat het rouwproces als het ware op de voet te volgen. Lewis
spaarde zichzelf daarbij niet. Maar in alles klinkt een ondertoon
van gelovig vasthouden aan God. In een tijd met veel aandacht
voor de zin en verwerking van het lijden is dit een heel eigen
geluid, dat gehoord mag worden. |
| |
|
|
|
Voor u gelezen in de media en geweblogd via psychologie-nu.blogspot.com:
| |
Beschrijvingen zelfhulpboeken
- Jezelf worden en jezelf zijn, zelfvertrouwen, in balans zijn
- Vrijheid
en innerlijke bevrijding
- Verslaving:
algemeen, roken en gokken
- Geluk(kig
worden)
- Emoties: depressie, angst, (werk)stress
en burnout; jaloezie, woede,
ruzie en agressie
- Verlies, verdriet en zelfdoding
- Relaties: liefde, eenzaamheid en scheiding, poëzie, man-vrouw
verschillen
- Therapie kiezen
- Voor en tegen alternatieve
geneeswijzen
|
 Andere boekbeschrijvingen:
|
|
|
|
|
|
