|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
Boeken |
te koop op bol.com (klik op de
links) |
| |
|
|
|
| |
|
Titel en auteur |
Recensie of boekbeschrijving |
| |
|
Euthanasie,
de praktijk anders bekeken
Hans
van Dam |
Hoe ervaren naasten van mensen, die euthanasie
of hulp bij zelfdoding hebben gekregen, de Nederlandse euthanasiepraktijk?
Van artsen weten we dat inmiddels, daar is veel onderzoek naar
gedaan. Maar de nabestaanden zelf zijn nooit aan het woord
geweest. Met dit boek brengt de NVVE, Nederlandse Vereniging
voor een Vrijwillige Levenseinde daar verandering in. In veertien
interviews vertellen nabestaanden hun ervaringen met euthanasie
en hulp bij zelfdoding. Stuk voor stuk indringende, ontroerende
verhalen, zowel negatief als positief, die elk een eigen licht
werpen op de euthanasiepraktijk in Nederland. De goede kanten
van de praktijk, maar ook de schrijnende tekorten komen uitgebreid
aan bod. In een nabeschouwing praten directeur Rob Jonquière
en voorzitter Jacob Kohnstamm van de NVVE over de praktijk,
de regelgeving en de rol van de politiek. Kohnstamm: 'verplichte
literatuur voor iedereen die met euthanasie te maken heeft.' |
| |
|
|
| |
 |
Sterven
op verzoek
Corrie
Koppedraijer
|
Wanneer een mens ondraaglijk lijdt, maakt hij
de balans op van zijn leven. Sommigen vechten tot het bittere
eind, anderen doen een beroep op een arts om hen te helpen
bij het beëindigen van hun leven. Een verzoek om euthanasie
of hulp bij zelfdoding is het resultaat van een doorleefd
proces, waarin zeggenschap over het eigen leven centraal staat,
soms vol twijfel, dikwijls met pijn en verdriet. De wens om
te sterven wordt niet alleen ingegeven door het ongeneeslijk
ziek zijn, of door het niet meer aanvaarden van medische behandelingen.
De wens om te sterven wordt in de eerste plaats ingekleurd
door de wijze waarop iemand in het leven staat, door zijn
levensbeschouwing. De uitspraak' Ik wil dood' gaat vergezeld
van de vraag 'Mag ik mijzelf (laten) doden', en daaraan gekoppeld'
Mag ik een ander (moreel) belasten met mijn dood?' 'In negen
indrukwekkende en ontroerende portretten komt het bewuste
afscheid van het leven tot uiting. Negen mensen vertellen
over hun leven, hun ziek zijn, hun lijden en de zin daarvan,
hun levensbeschouwing en de rol hiervan bij hun wens om te
sterven. In elk verhaal komt ook de rol van de arts ter sprake.
Verleent hij medewerking? Hoe wordt hij bij het stervensproces
betrokken? Hoe praten arts en stervende, én nabestaanden,
met elkaar over de naderende dood? Of wordt er niet gesproken?
Eén ding hebben de negen gemeen: er is nooit lichtzinnig
gesproken over doodgaan en afscheid nemen van het leven. |
| |
|
|
|
| |
 |
Als
de dood voor de dood?
Ton Vink
|
Alhoewel het taalgebruik van de schrijver helder
en eenvoudig is, valt dit boek toch onder de noemer 'moeilijk'.
Want het onderwerp 'hulp bij zelfdoding', behandeld door een
filosoof, die ook psychologie, godsdienstwetenschappen en geschiedenis
studeerde, is nogal een heet hangijzer. En bovendien moet de
lezer toch ook wel kunnen meegaan (lees: wat kennis hebben van
filosoferen, het denken erin). Dit is niet het eerste boek dat
over het onderwerp wordt geschreven en waarschijnlijk nog lang
niet het laatste. Waarover het vooral gaat hier: de enige, die
kan beslissen over het willen blijven leven of mogen sterven,
is de mens van wie het leven is. Iemand mag nooit beslissen
dat een ander verplicht moet blijven leven. En daarom moet hulpverlening
bij een gevraagde zelfdoding uit de strafzone worden gehaald.
Dat is de voornaamste tendens van dit boek. De schrijver die
in zijn dagelijks leven te maken heeft met mensen met een doodswens,
pleit voor ieders zelfbeschikkingsrecht en doet dat aan de hand
van zijn ervaringen als suicidecounselor en een terugblik in
de geschiedenis van dit probleem. Een boek voor betrokken hulpverleners
met de juiste begeleiding. |
| |
|
|
|
| |
 |
Denken over dood
Ton
Vink
|
De auteur van dit boekje, filosoof en begeleider
van mensen met voornemens tot zelfdoding, zet met gedrevenheid
uiteen hoe weinig wij weten over de dood, over bijna-dood-ervaringen
en reincarnatie. Zelfs de uitspraak 'dood is dood' suggereert
een zekerheid die onbewijsbaar is. Wat voor hem wel vast staat,
is dat mensen de mogelijkheid en het recht hebben hun eigen
levenseinde in regie te nemen, inclusief zelfdoding als (soms)
invoelbare en altijd te respecteren keuze. Met kracht kiest
hij dan ook positie tegen justitie en sommige medici die de
zelfgekozen dood willen plaatsen onder controle van artsen
en willen beperken tot lichamelijk zieke mensen zonder kansen
op genezing. Het boekje is een pleidooi voor de erkenning van
het zelfbeschikkingsrecht van mensen met betrekking tot de
eigen dood, een pleidooi ook voor ruimte om dergelijke mensen
adequaat te begeleiden. De praktische toespitsing van dit boekje
raakt aan het bredere thema van euthanasie, maar probeert dit
thema tevens inhoudelijk te verleggen. |
| |
|
|
|
| |
 |
Euthanasie
naar een ethiek van het sterven
Wils
|
Breed en diep is de bezinning die de Nijmeegse
hoogleraar Wils hier presenteert over de houding ten opzichte
van pijn, dood en lijden. Beeldend en geleerd zijn de talloze
verwijzingen naar literatuur, poezie en filosofie. Actueel
zijn de beschouwingen over de juridische discussie in Nederland
en Duitsland. Er is een aantal structurele aspecten met het
thema verbonden: de sinds de Oudheid bestaande waardering voor
de zelfgekozen dood, alsmede het principiele verzet daartegen,
vooral verwoord door het (vroege) christendom. En verder: de
belangrijke keuze of mensen (patienten) in de eerste plaats
worden bezien in termen van rechten en plichten dan wel in
termen van belangen. De eigen positiebepaling van de auteur
is terughoudend, beknopt en voorzichtig, maar biedt meer aanknopingspunten
tot verder gesprek dan het traditionele rooms-katholieke standpunt
en dan het verkrampte Duitse standpunt zoals dat in de naoorlogse
jaren vaak is gehoord. Kortom: een moeilijk boek met inhoud. |
| |
|
|
|
| |
 |
Euthanasie
Hartogh |
Nieuwe
knelpunten in een voortgezette discussie |
| |
|
|
|
| |
|
Euthanasie
van taboe tot recht
L.
Favyts |
|
| |
|
|
|
| |
|
Euthanasie
het proces van rechtsverandering
door
H. Weyers |
Het proces van rechtsverandering met betrekking
tot euthanasie in Nederland is langdurig en buitengewoon complex
geweest. In een tijdspanne van meer dan dertig jaar zijn rechtsnormen
ontwikkeld die in 2001 vastgelegd zijn in een wet. Deze rechtsnormen
zijn ontstaan in een wisselwerking tussen verschillende groepen
zoals artsen (en met name hun beroepsgroep de Koninklijke Nederlandse
Maatschappij ter bevordering der Geneeskunst), belangenbehartigers
van patiënten (met name de Nederlandse Vereniging voor
Vrijwillige Euthanasie en gezondheidsrechtsgeleerden), adviesorganen,
de rechterlijke macht, en ook de Geneeskundige Inspectie voor
de Volksgezondheid en de medische tuchtcolleges), verschillende
politieke organen en instituties en allerlei individuen die
zich al dan niet beroepsmatig in het debat over euthanasie
hebben gemengd. In Euthanasie: het proces
van rechtsverandering wordt dit complexe proces ontrafeld en gedetailleerd beschreven. |
| |
|
|
|
Voor u gelezen in de media en geweblogd via psychologie-nu.blogspot.com:
| |
Beschrijvingen zelfhulpboeken
- Jezelf worden en jezelf zijn, zelfvertrouwen, in balans zijn
- Vrijheid
en innerlijke bevrijding
- Verslaving:
algemeen, roken en gokken
- Geluk(kig
worden)
- Emoties: depressie, angst, (werk)stress
en burnout; jaloezie, woede,
ruzie en agressie
- Verlies, verdriet en zelfdoding
- Relaties: liefde, eenzaamheid en scheiding, poëzie, man-vrouw
verschillen
- Therapie kiezen
- Voor en tegen alternatieve
geneeswijzen
|
 Andere boekbeschrijvingen:
|
|
|
|
|
|
